| Architrax's profileCyber Space...BlogLists |  Tools  Help |
Cyber Space...ที่ว่าง อิเล็คทรอนิกส์... |
December 06 เรื่องเฉพาะทาง สำหรับผู้รักการ์ตูนเรื่อง โจโจ้ เท่านั้นครับ ระวังอ่านไม่รู้เรื่องระหว่างที่ผมกึ่งหลับ กึ่งตื่น เคลิ้มๆอยู่...
อยู่ดีๆก็มีฉากนี้เข้ามาปะทะในหัวครับ...
...
นิจิมูระ เคโจ ผู้อาภัพ...
พ่อของเขาเป็นชายที่ขายวิญญาณให้กับปีศาจผีดูดเลือด เพื่อแลกกับเงินทอง...
จนต้องติดเชื้อประหลาด ที่ทำให้รูปร่างภายนอกอัปลักษณ์...
และสูญเสีย ความสามารถที่จะตายไป...
ถึงแม้ร่างกายจะถูกทำลายไปเท่าใด ก็จะกลับคืนสู่สภาพเดิมในทันที...
นิจิมูระ เชื่อว่าพ่อของตนนั้น สติฟั่นเฟือนไปพร้อมกับร่างกายที่ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม...
ภาพร่างเน่าเปื่อยของพ่อตน คลานไปที่หีบสมบัติ เพื่อค้นหาความว่างเปล่าภายในนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไร้จุดหมาย และไม่สนใจใยดี สิ่งรอบตัว...
ทิ่มแทงหัวใจของเข้ามาอยุ่หลายปี ความหวังของเขา มีเพียงหาใครซักคนที่มีความสามารถที่จะ จบชีวิตที่แสนทรมานของพ่อเขาได้เท่านั้น!!!...
ฮิงาชิคาตะ โจสุเกะ ตัวเอกใน jojo ภาค 4
ต่อสู้กับนิจิมูระ เพื่อยับยั้งการสร้าง "ผู้ที่มีความสามารถ ในการฆ่า" ที่เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆในเมือง โมริโอ...
ขณะที่ต่อสู้กันยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ โจสุเกะอาศัยจังหวะ เข้าถึงตัวของพ่อนิจิมูระ...
และใช้ความสามารถพิเศษของตน ทำการ 'ซ่อมแซม' หีบที่พ่อของ นิจิมูระ กำลังค้นหา 'บางสิ่ง' อยู่...
ด้วยความสามารถในการ 'ซ่อมแซม' ของ โจสุเกะ ทำให้สิ่งของที่เคยอยู่ภายในหีบ กลับมาเป็นดังเดิม...
โจสุเกะตั้งใจจะแสดงว่า การที่พ่อของ นิจิมูระ พยายามค้นหาในหีบสมบัติ ตลอดหลายปีที่ผ่านมานั้น ต้องมีความหมายบางอย่าง...
สิ่งที่พ่อของ นิจิมูระ ค้นหาอยู่ นั่นก็คือ...
เศษรูปถ่าย สมัยเด็กๆ ของ นิจิมูระ...
พ่อของเขาไม่ได้ฟั่นเฟือนไป!!! และยังจดจำลูกชายของตัวเองได้เป็นอย่างดี!!!
"ถ้าคิดจะหาวิธีที่จะทำลายน่ะ ไม่รู้จักหรอก แต่ถ้าจะหาวิธี 'รักษา' ล่ะก็ พอจะมีวิธีอยู่..."
ประโยคเท่ๆโผล่มา 1 ดอก...
โจสุเกะ เป็นตัวเอกที่มีความสามารถในการ "รักษา"
(anti คาแร็คเตอร์พระเอกทุกตัวเลย ในยุคนั้น อินดี้หนักมาก...)
เท่สุดตีนนนนน... November 03 ความฝันของผีเสื้อนิทานเต๋าเรื่อง ความฝันของท่านจวงจื่อ...
คงเป็นที่รู้จักกันดีของหลายๆคน... ท่านจวงจื่อ นักปราชญ์ลัทธิเต๋า ครั้งหนึ่ง เคยนอนหลับ ฝันไปว่า...
ตัวเองเป็นผีเสื้อ ออกโบยบินอย่างเพลิดเพลินในสวนดอกไม้... โดยที่ขณะฝันอยุ่นั้น ท่านจวงจื่อไม่รู้ตัวเลยว่า นี่เป็นแค่ความฝันของมนุษย์
แต่คิดว่า ตนนั้นคือผีเสื้อจริงๆ... ...
ฉับพลันที่ตื่นขึ้นมา จึงได้รู้สึกว่า ความรู้สึกเมื่อกี๊เป็นเพียงความฝัน...
แต่เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่า เราคือมนุษย์ที่ฝันว่าเป็นผีเสื้อ...
หรือว่าตอนนี้ เราเป็นแค่ผีเสื้อที่ฝันว่าได้เป็นมนุษย์... ...
หลายครั้งที่ผมนอนหลับฝันไป และคิดว่าตนเองดำเนินไปตามบทนั้นๆจริงๆ...
หลายครั้งเรารุ้สึกว่า เอ๊ะ ทำไมมันช่างสมจริงสมจัง ขนาดนั้น... หรือสมองเรา สามารถจำลอง โลกเสมือนออกมาได้ละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอ... เช่น generate หน้าตาคน...
สถาปัตยกรรม... logic ของความคิดของตัวละครอื่นๆในฝัน... และ สถานการณ์ต่างๆ... ที่มีความซับซ้อนมากมาย... หลายครั้งที่สิ่งของต่างๆ มันสวยงามด้วย ! นี่เราสามารถคิดได้ในคืนเดียวหรือนี่!?... ...
แต่ก็เคยอ่านข้อมุลจาก internet มาบ้างว่า...
จริงๆถ้าเราฝัน และ ตื่นขึ้นมา ให้ลองบันทึกเรื่องราวต่างๆ และ ภาพที่เราเห็น ทันที... จะำพบว่า บางทีมันอาจจะไม่ได้เรื่องเอาซะเลย... logic ก็จะผิดพลาดจากความเป็นจริงไปหมด (เช่น ตำรวจ อาจจะใส่ชุดสีแดงคาดเขียว ใช้ซีดีร่อนเป็นอาวุธ และ เลือกจับคนร้ายเฉพาะอายุ 35 ขึ้นไป) ไอ้ที่คิดว่าสวยนักหนาตอนฝัน ก็แทบจะดูไม่ได้ หรือบางทีเราก็จะไม่สามารถรับรุ้ฟอร์มมันได้ด้วยซ้ำ (รับรู้แค่ว่ามันสวย แต่ไม่มีรูปร่าง) ความลึกลับของความฝันนี่ มันช่างน่ามหัศจรรย์เสียจริงๆ...
เลยไม่รู้สึกสงสัยเลยว่าทำไมท่านจงจื้อ ถึงปักใจเชื่อ และ รุ้สึกสับสนระหว่างโลกสองใบนี้... (ซึ่งจริงๆ โลกแห่งความจริง ที่กำลังพิมพ์ blog อยู่นี้ logic อาจจะเห่ยเหมือนกันในโลกแห่งความฝัน แต่สมองเราตอนนี้ตัดสินหนิ ว่า logic นี้มันถูก) อย่างไรก็ตาม ยังมีวิธีการฝึกฝน เพื่อที่จะให้เราสามารถรู้ตัวเวลาฝันได้...
วิธีง่ายๆ เบื้องต้นก็คือ หัดจดบันทึกความฝันทุกๆเช้า ทันทีที่ตื่น... และ ฝึกการดูนาฬิกา และ หนังสือ ในฝัน... ตามข้อมูลที่อ่านมา บอกไว้เหมือนว่า การดูนาฬิกา หรือ อ่านหนังสือ ในฝัน... หากทำอย่างนั้นสองครั้งติดต่อกัน จะให้ผลไม่เหมือนเดิม... ถ้ารู้ตัวดังนั้น ว่าฝันแล้ว ก็ให้ลองควบคุมความฝัน...
อาจจะลองด้วยการสมมติเหตุการณ์ที่อยากให้เกิดขึ้น ขึ้นมา แล้วลองควบคุมดูครับ ว่ามันจะมาไม๊ ในฝัน... ...
อย่าลืมดูนาฬิกาสักสองครั้งก่อนนอนนะครับ วันนี้...
ไม่แน่คุณอาจจะตื่นขึ้นมาเป็นแมลงทับก็ได้... ...
ฝันดีครับ... October 01 untitle 02กำลัง sketch แบบร่างอยู่ดีๆ...
 เหลือบไปเห็นอะไรไม่รู้อยุ๋บนกระดาษ...
 เอ๊ะ!? อายัย...
 !?...
 !!!!!!!!!!!!!...
 architrax
surf safe August 24 ลูกชิ้น สีชมพูไม่กี่วันที่ผ่านมา ผมไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง กับพี่ๆ เพื่อนๆ ที่ออฟฟิศ...
ชื่อร้านว่า ตังเม้ง อยู่แถวๆ ปากซอย สุขุมวิท 49 ครับ...
เมนูวันนั้นได้แก่
1. บะหมี่แห้ง ของผมเอง 1 ชาม
2. เกาเหลา เย็นตาโฟ กินรวมกัน 1 ชาม
ไม่มีอะไรผิดปรกติ จนกระทั่ง
ผมคีบลูกชิ้นจากชามเย็นตาโฟ มาวางไว้ที่ชามบะหมี่ของผมเอง
 !? ลูกชิ้นหายไปไหน!!! ใครขโมยไปฟระ!!? architrax |
|||
|
|
