สติที่ลางเลือนของผม กำลังกลับมาสู่สภาวะปรกติ...
ผมพบว่าในมือของผม มีNintendo DS พร้อมกับเกมส์โปรดของผมเปิดค้างไว้...
และดูเหมือนว่าผมก็กำลังเล่นมันอยู่...

นี่มันอะไรกัน!!??...
เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ ผมยังอยู่ในสภาพ "เจียนตาย" อยู่เลย...
ความรุ้สึกนี้มันคืออะไร ความคลุมเคลือระหว่างความทุกข์ และ ความสุข...

...ย้อนกลับไป 20 นาทีที่แล้ว...

ผมอยู่บนเรือด่วนเจ้าพระยา...
กำลังมุ่งหน้าสู่ ท่าน้ำนนท์ ท่าเรือปลายทาง...
เหลืออีก 1 ท่าเรือเท่านั้น ก็จะถึงบ้านแล้ว...
ทันใดนั้น ท้องเจ้ากรรมของผม ก็มีความรุ้สึกประหลาดเกิดขึ้น...

...ปวด!!? ปวดมาก!!!??...

ท้องเสียชัวร์ๆ อะไรวะ??
ข้าวหน้าเป็ด??? หรือว่ามะระ??? หรือว่าจะชะอมเมื่อวาน???
แต่ช่างแม่งเหอะ!!! ถ้าไม่เตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้ดี อีกซักพักตายแน่ๆ...

ผมมองซ้าย และ มองขวา และ มองซ้าย และ มองขวา เป็นสิบๆรอบ...
ยังไม่เ็ห็นที่ ที่จะสามารถเข้าห้องน้ำได้เลย...

บนเรือ...     คงไม่ได้ เพราะประตูมันปิดตายมานานแล้ว เค้าคงไม่เปิดให้...
ห้าง MAJOR ท่าน้ำนนท์...     อืมมไกลไปป่าววะ เก็บไว้เป็นตัวเลือกนึง...
บ้าน...     นั่งแท๊กซี่แล้วๆไปลงที่บ้าน น่าสนใจๆ...
ร้านอาหา... !!!!แว๊กกก!!!!

มันมาแล้วววววว!!!!!!

เหงื่อกาฬแตกซ่านเต็มมือ...
ผมพยายามควบคุมสติ ไม่ให้ฟุ้งซ่าน...
ในใจเต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ...
ผมหลับตาปี๋ ภาวนาให้ความทุกข์ที่ล้นเอ่อนี้ ผ่านไปโดยไว...
ขาไขว่ห้าง  แข็งเกร็ง...
มือขวา จับต้นขาไว้แน่น นิ้วทุกนิ้วจิกลงบนเนื้อ ขยับรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ...
มือซ้าย ใช้นิ้วหยิกแขน เพื่อเอาชนะความปวด และดึงสมาธิให้มารวมตรงที่เจ็บแขนแทน...
โอเคๆ ค่อยๆหาคำตอบต่อไป...
เมื่อกี๊ถึงไหนแล้วนะ จำไม่ได้...

บนเรือ...     คงไม่ได้ เพราะประตูมันปิดตายมานานแล้ว เค้าคงไม่เปิดให้...
ห้าง MAJOR ท่าน้ำนนท์...     อืมมไกลไปแน่ๆ ตัดทิ้ง!!!...
บ้าน...     นั่งแท๊กซี่แล้วๆไปลงที่บ้าน ไกลไป ตัดทิ้ง...
ร้านอาหารแถวๆท่าน้ำ... ไอ้นี่แหละ แต่ร้านมันจะปิดยังวะ...

เรือกำลังจะเทียบท่า หลังจากที่ปล่อยผมทรมานมาร่วม 15 นาที...
ช่างเป็น 15 นาทีที่ทุกข์ระทมเป็นอันมาก...
15 นาที ที่ให้ความรุ้สึกทรมานเหมือนเป็นชั่วโมง...
เรือเทียบท่า!!!

ผมไม่รักษาฟอร์ม เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ก้าวขาขึ้นฝั่งทันที!!!...
ในท้องปวดจี๊ดขึ้นมา ผมกัดฟันสุ้ คิดในใจว่า ถึงตอนนี้ให้ต้องเสียเงิน เสียทองเท่าไหร่ก็เสียไปเหอะ...
ขออย่าให้ต้องใช้เวลาต่อสุ้กับมันอีกต่อไปเลย...
ห้องน้ำอยู่หนายยยย ใครก็ได้ช่วยที จะไม่ไหวแว้วววววว!!!!!!!!!!!!!!!!

สติผมลางเลือน ร้านอาหารที่คิดว่าจะเปิด ก็ไม่เห็นแวว...
ผมเดินเร็ว และ แข็งเกร็ง ภาวนาต่อ พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นระยะ เพื่อให้รอดจากภาวะนี้ไปได้...

มีคนเต้นแอโรบิคอยุ่...
ทางขวา มีห้องน้ำสาธารณะ...

โอ...

มือสั่นลนลานของผม ควักตังค์ออกมาจากในกระเป่า จ่ายไปให้คนคุมหน้าห้องน้ำ...
และไม่ลืมที่จะคว้าทิชชู่ ราคา 5 บาท ขึ้นมาด้วย...
ผมให้แบ๊งยี่สิบไป ช่วงเวลาที่รอตังค์ทอน มันช่างทุกข์เข็ญเสียจริง...
ดุจดั่งไฟนรกเผาผลาญใจ ผมสำเหนียกถึงโฆษณาทีวีชื่อดังชิ้นนั้น พร้อมกับสาบานว่า จะไม่หัวเราะเยาะมันอีก...

ผมวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ กวาดสายตาหาห้องส้วม...
มีอยุ่ 1 ห้อง...
ปิดอยุ่...

.....................

ผมไม่สนใจ หรือ ปล่อยเวลาไตร่ตรองเลยแม้แต่น้อย...
เขย่าประตูทันที ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถหยุดผมได้...
ประตูเปิดออก เป็นเด็กอายุไม่เกิน 8 ขวบ...
ผมจ้องตาเขม็ง ส่งโทรจิตออกไปว่า "ออกไปซะมึง!!! ตากูแล้ว!!!..."

.....................

สติที่ลางเลือนของผม กำลังกลับมาสู่สภาวะปรกติ...
ผมพบว่าในมือของผม มีNintendo DS พร้อมกับเกมส์โปรดของผมเปิดค้างไว้...
และดูเหมือนว่าผมก็กำลังเล่นมันอยู่...

นี่มันอะไรกัน!!??...
เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้ ผมยังอยู่ในสภาพ "เจียนตาย" อยู่เลย...
ความรุ้สึกนี้มันคืออะไร ความคลุมเคลือระหว่างความทุกข์แสนสาหัสที่สุด เท่าที่ชีวิตนี้จะเคยเจอ...
และ ความสุขที่แสนจะปิติยินดีในจิตใจ มากกว่าที่เคยพบมาก่อน...

ผมมีความสุขมากครับ...
...สุขา

SURF SAFE
ARCHITRAX

ใครที่เคยคุยกับผม คงจะเคยโดนผมถามคำถามไร้สาระ ประเภทที่ว่า...
ให้เลื่อนวันที่จะต้องส่งงานที่รับผิดชอบอยู่ออกไปได้...
แต่ต้องตายเร็วขึ้น จะเลื่อนไหม???...
ฯลฯ...

ผมกลัวความตายครับ...

ผมยังไม่อยากตาย ผมยังมีสิ่งที่อยากจะทำอีกมากมาย...
ยังอยากเจอคนที่เรารัก หรือคนที่เรารู้จัก ต่อไปอีกเรื่อยๆ...
ยังอยากจะสนุกกับกิจกรรมต่างๆ ที่เคยทำมา...

ในขณะที่หลายๆคนไม่กลัว...

แต่จะกลัว หรือไม่กลัวนั้น ยังไม่สำคัญเท่ากับ...
วินาทีก่อนที่เราี่จะหมดลม...

ความรู้สึกตอนนั้น จะเป็นอย่างไร...
เราจะอาลัยอาวรณ์ ต่อโลกนี้มากน้อยเพียงใด...
เราจะรุ้สึกอย่างไร ที่ต่อไปจากนี้ ความเป็นตัวตนของเรา จะไม่มีอีกแล้ว...

...ตาย...

...ซักวันเราก็จะรุ้...





ชีวิตเรา ก็เท่านี้...