งงไปเยย...
ไอ้สัญลักษณ์ต่างๆ ที่โผล่มาทางซ้ายนี่มันมาจากไหนเนี่ย???...
คิดแบบเดา ก็คือ นี่คงเป็นการประหยัดทรัพยากร ในการเปิดเว็บ...

นั่นคือ เว็บนี้จะมีรูปเก็บเอาไว้แค่รูปเดียว ก็คือรูปนี้...
แต่ว่าการนำสัญลักษณ์ต่างๆ สีฟ้าๆบนนั้นไปใช้ในตำแหน่งอื่นนั้น...
ก็คงใช้การ Reference พิกัดจากรูปนี้เอา แล้วเอาไปวางตามตำแหน่งที่ต้องการ...
นั่นแปลว่า การโหลดเว็บนี้ ที่มีรูปสัญลักษณ์ต่างๆ โผล่มายุ่บยับที่เมนูด้านล่าง...
ใช้เวลาแค่การโหลดภาพนี้ภาพเดียว (ประมาณ 5 KB)...

ร้ายจริงๆ...

iarchitrax

ผมเข้ามาอยุ่ในสวนสนุกแห่งหนึ่ง...

ผมเล่นเครื่องเล่นอยุ่กับเพื่อน 4 - 5 คน ตั้งแต่ตอนกลางวัน
สนุกมากๆ... แต่พอรุ้สึกตัวอีกที...
ตอนนี้ก็ไม่มีใครอยุ่ที่นี่แล้ว แม้แต่คนเดียว!!!!...

บรรยากาศเป็นช่วงเวลาเย็น ใกล้มืด...
ท้องฟ้าเป็นสีเทาๆ...
สถานที่เป็น Space ขนาดใหญ่ มีเครื่องเล่นวางไว้อยุ่ห่างๆกัน...
บางเครื่องก็ถูกปิดไฟไปแล้ว และบางเครื่องก็ยังเหมือนว่าจะเปิดใช้งานอยู่...
ผมพยายามองหาคนรุ้จัก คนที่มาเที่ยว หรือแม้กระทั่งยาม...

ไม่เจอใครซักคนจริงๆ...

ผมเดินต่อไปตามทาง หวังเพียงแต่จะถามใครซักคนว่าทำไมถึงไม่มีใครอยุ่ที่นี่เลย...
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อยๆ...

เบื้องหน้าผมเป็นอาคาร 2-3 ชั้น เป็นอาคารปิดทึบ ไม่มีช่องเปิด...
ผมมองเข้าไปด้านหลัง ที่ดุเหมือนจะมีประตูเหล็กลื่นขึ้นค้างเอาไว้...
มองเห็นด้านใน เป็นห้องโล่ง ขนาดใหญ่ มีฝ้าสูง...
พื้นที่ภายในถูกทิ้งร้างเอาไว้ มืดสนิท...
ดูเหมือนว่ามันเคยถุกใช้งานเป็นอะไรซักอย่างมาก่อน...

ผมเดินเข้าไปทางเข้า ซึ่งเป็นประตูบานเล็กๆ ด้านหน้า...
บรรยากาศคล้ายกับเป็นพิพิธภัณฑ์...
มีช่องซื้อตั๋ว แต่ไม่มีคน... ด้วยเหตุใดไม่ทราบ ผมจึงตัดสินใจเดินเข้าไป...
เดินผ่านโถงต้องรับขนาดเล็ก เดินผ่านประตูเข้าไปยังส่วนพิพิธภัณฑ์...

ภายในนั้น มืดสนิท มีตู้ปลาเลี้ยงสัตว์ทะเลอยุ่ที่ผนัง...
ผมเดินตามทางต่อไป จากไฟสลัวๆที่ส่องออกมาจากตุ้ปลา...
ปลาที่จัดแสดงอยุ่นั้น มีรูปร่าง และ สีสันที่ประหลาด...
ส่วนใหญ่รูปร่างยาว และ มีสีฟ้า...

ผมผ่านห้องแสดงส่วนแรกออกมา เข้าสุ่อีกห้อง...
บรรยากาศน่ากลัวกว่าเดิม ผมรุ้สึกอึดอัด และเหมือนถูกกดดันด้วยอะไรบางอย่าง...
ห้องนี้เป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ไม่มีทางเดินต่อไป...
ผมยืนตัวสั่น มองไปรอบๆห้อง...
ห้องนี้เต็มไปด้วยโครงกระดูกของปลาขนาดใหญ่ และ สัตว์ทะเลสตาฟ จำนวนมาก...
ส่วนใหญ่เป็นปลาที่ดุคล้ายปลาฉลาม มีทั้งตัวขนาดสั้น และ ยาวมากๆ ในปากมีฟันแหลมคม...

ผมอยากออกไปจากห้องนี้ แต่มันมืดมาก...
ผมหาทางออกไม่เจอ ทั้งๆที่ห้องเป็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ...

การแสดงในพิพิธภัณฑ์ยังไม่จบ...
ผมสังเกตุเห็นว่า มีเครื่องฉายภาพ3มิติ ฉายปลาขนาดเท่าจริง...
ว่ายวนอยู่รอบๆตัวผม และเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ...
ผมกลัว... ไม่อยากอยุ่ในบรรยากาศแบบนี้แล้ว!!!...
พยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาทางออก!!!...

และสะดุ้งตื่น!!!...

architrax
surf safe

สิ่งนี้คือแยมโรล (ถึงจะเหมือนขี้ แต่ขอให้นึกว่ามันคือแยมโรลรสช๊อคโกแล็ต)

จากการวิเคราะห์ลักษณะภายนอก...
ดูก็รู้ว่าคนที่ออกแบบ ตั้งใจจะให้เราสามารถกินเนื้อครีม(สีขาว) และ เนื้อฟูๆ(สีน้ำตาล) ไปได้พร้อมๆกัน...
ไม่งั้น คงไม่ออกแบบให้มันขดๆ ม้วนๆ ปนเป complete กันภายในชิ้นเดียว...
 
แต่ในทางปฏิบัติแล้ว ทุกครั้งที่เรากินมัน เราจะกัดมันลงไปอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า...
ทีละคำ ทีละคำ...
คำแรก คุณก็จะกัดโดนเนื้อฟูๆ สีน้ำตาลอย่างเดียว ไม่โดนครีม..

คำถัดมา คุณก็จะกัดโดนเนื้อครีมสีขาว เยอะมาก...
มากจนรุ้สึกเลี่ยน เพราะอัตราส่วนครีม เทียบกับ เนื้อฟูๆสีน้ำตาลแล้ว ครีมจะมากเกินไป...
และสุดท้าย คุณก็จะกินจนส่วนที่เป็นครีมหมดไป ต้องกลับไปกินแต่เนื้อฟูๆอย่างเดียว กรอยๆ อีกรอบ...

แสดงว่าการกินของคนทั้งประเทศไทยที่ผ่านมา ขัดต่อความตั้งใจของผุ้ออกแบบน่ะสิ!!
แล้วอย่างงี้ จะได้รสชาติความอร่อยสุดยอด ตามที่เค้าออกแบบมาได้ไง...
ถ้าเปรียบกับตึก ก็เหมือนตึกที่ออกแบบห้องมาเป็นอย่างดี แต่สุดท้าย ผู้ใช้ดันเอาไปทำห้องเก็บของ ซะอย่างงั้น...

เป็นความโชคดีของคุณแล้ว ที่ได้เข้ามาอ่านบล๊อคนี้ครับ...
ผมขอเสนอการกินวิธีใหม่ ที่คุณจะสามารถรับรุ้รสชาติ และความตั้งใจของผู้ออกแบบได้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย...

ขั้นแรก เอาแยมโรลรสสตอเบอร์รี่ ที่ม้วนๆอยู่ มาคลี่ออกตามภาพ
 
คลี่ออกมาจนเป็นเส้นยาวๆ...










 

แล้วก็แด๊ก ไปตามแนวเส้นเล้ย!!!!!...
คราวนี้ ครีม กับ เนื้อฟู เข้าปากพร้อมกันทุกคำแน่นอน!!!...



architrax
surf safe